Czerń - Małgorzata Oliwia Sobczak

maja 16, 2020

Czerń - Małgorzata Oliwia Sobczak

Zeszły rok obfitował w naprawdę dobre, ba! świetne kryminały. Jedną z nich była "Czerwień", debiut literacki Małgorzaty Oliwii Sobczak. Książka została bardzo dobrze przyjęta zarówno przez krytyków literackich, jak i zwykłych czytelników, w tym także przeze mnie - link. Po takim debiucie zawsze z ciekawością czeka się na kolejne książki autora.

Zło rodzi się w ciemności.

Prokurator Leopold Bilski po sprawie Skalpela zostaje zesłany z Sopotu do prokuratury w Kartuzach. Nie najlepiej znosi tę degradację. Tymczasem Ania Górska błyskotliwie zdaje egzaminy i rozpoczyna pracę jako asesor prokuratorski. Pierwszą poważną sprawą, którą musi się zająć, jest zaginięcie trzynastoletniej dziewczynki. Jeden z tropów prowadzi do Kartuz, gdzie… znika kolejne dziecko. Czy można zacząć od nowa? Jakie upiory kryją się w przeszłości I przede wszystkim: kim jest Potwór z Kartuz? Okazuje się, że malownicze kaszubskie miasteczko skrywa niejedną wstrząsającą tajemnicę.


"Czerń" jest kontynuacją, drugim tomem serii "Kolory zła" z nieustępliwym prokuratorem Leopoldem Bilskim na czele. Aby wziąć się za lekturę "Czerni" niekoniecznie trzeba, aczkolwiek wskazane jest sięgnięcie do pierwszego tomu. Mamy tych samych głównych bohaterów: prokuratorów - Annę i Leopolda, oraz parę policjantów - Kitę i Pająka, ale zupełnie inną sprawę, prowadzoną w innym mieście Polski. Jednakże zaczynając od "Czerni" zaspoilerujemy sobie zakończenie tomu pierwszego.

W "Czerni" mamy do czynienia z wieloma różnymi tematami, które jednakże autorka dobrze umotywowała i rozsądnie poprowadziła, co nie było łatwe gdyż odnosiło się m.in. do ludowych wierzeń. W książce bardzo dużą rolę odgrywa religia, katolicyzm, ślepe zapatrzenie w lokalnych hierarchów kościoła, filantropów. Autorka pokusiła się o umieszczenie akcji powieści w małej polskiej miejscowości - Kartuzy, w której dużą rolę w życiu mieszkańców odgrywa kościół. Wiele spraw jest zamiatanych pod dywan, wiele cierpień pozostaje niewidocznych dla oczu dorosłych. Temat bardzo na czasie.

Fabuła powieści toczy się niespiesznie, autorka dużo uwagi skupiła na rozbudowie i tle obyczajowym swojej nowej powieści. Akcja współczesna przeplata się z dawnymi wydarzeniami, retrospekcje i wspomnienia, które powracają, odsłaniają coraz więcej mrocznych sekretów, które skrywa to niepozorne, wydawać by się mogło, miasteczko. Mamy pedofilię, przemoc, wpływ kościoła na życie, wpływ rodziców na dzieci, morderstwa itd. Dużo wątków, dużo możliwych rozwiązań, niezła próba dla pióra autorki.

Główny wątek:
Julia wraca do rodzinnych Kartuz po śmierci męża. Powrót, niestety, nie jest szczęśliwy. W trakcie dożynek znika jej malutki synek Piotruś. Sprawa jest bardzo rozwojowa, na jaw wychodzą wydarzenia, które choć miały miejsce wiele lat temu, mogły stać się przyczyną zniknięcia dziecka. Sprawa Piotrusia nakłada się na sprawę zaginięcia nastolatki. Leopold Bilski stara się znaleźć odpowiedź na pytanie, czy te sprawy są ze sobą powiązane, czy to tylko zwykły zbieg okoliczności.

Małgorzata Oliwia Sobczak postawiła w "Czerni" większy nacisk na tło wydarzeń. Sprawa kryminalna nabiera rozpędu właściwie dopiero pod koniec książki. Nie oznacza to jednak, że jest ona nieciekawa - autorka potrafi pisać, angażując czytelnika. Nawet jeżeli jest to powolne dochodzenie do rozwiązania zagadki to nie nudzimy się ani przez jedną stronę. Historia, którą wymyśliła autorka jest nietuzinkowa, ciekawie brnęło się przez kolejne strony, odkrywając coraz to ciekawsze powiązania między bohaterami. A bohaterowie są bardzo prawdziwi. Trudno ich lubić czy nie lubić, przyjmujemy ich takimi jakimi są. Gdyby jednak nie powiew dynamizmu pod koniec powieści mogłabym w końcu zacząć ziewać. Na szczęście, pojawia się pewna energia, która była już tej powieści potrzebna, a która rusza akcję kryminalną mocno do przodu.

Jeżeli miałabym się pokusić się o porównanie "Czerni" do "Czerwieni" to pierwszy tom podobał mi się bardziej. Wolę bardziej dynamiczną akcję skupioną na węższej liczbie bohaterów. Tutaj było ich więcej, być może dla odwrócenia naszej uwagi, jednakże cieszę się, że nie wyszła z tego kryminalna papka, a logicznie wyprowadzona i wyjaśniona zagadka zniknięć dzieci. Czekam na kolejny tom.       

Ocena: 7/10

Tom 1 "Czerwień"
Tom 3 "Biel"
"Wszystko o niedźwiedziach" i "Wszystko o pszczołach"

maja 15, 2020

"Wszystko o niedźwiedziach" i "Wszystko o pszczołach"


Chciałam Wam dzisiaj zarekomendować dwie kolejne książki Wydawnictwa Dragon z serii "Wszystko o...", które jak może pamiętacie, bardzo nam się spodobały, i które niezmiennie Wam polecamy:
"Wszystko o krowach"


Niech podniesie rękę ten, kto nigdy nie usłyszał pytania od dziecka skąd się bierze miód, dlaczego pszczoły są pożyteczne, co one robią w kwiatkach i wiele innych tym podobnych pytań. Dla rodziców ciekawych dzieci, dla dzieci, którym ta wiedza może się przydać w życiu, szkole, czy po prostu zaspokoić ciekawość,  polecam książkę Wydawnictwa Dragon "Wszystko o pszczołach".


Czy wiesz, że pszczoły widzą świat na niebiesko?
Czy wiesz, że cały dzień schodzi im na przekazywaniu sobie nektaru z ust do ust?
Czy wiesz, że królowa pszczół może mieć 2 miliony córek?
Czy wiesz, że pszczoły porozumiewają się, tańcząc?
Czy wiesz, że niektóre roje pszczół mogą zmagazynować nawet do 3 kg nektaru dziennie?

Tego i wielu innych rzeczy o pszczołach dowiesz się z tej książki. Wspaniały i zabawny album edukacyjny.

MAJ

maja 11, 2020

MAJ

Kochani!

Chciałam Was serdecznie zaprosić na moje konto na Instagramie, ponieważ to na nim odbędzie się szereg konkursów, którymi chciałam Wam podziękować za obecność, która złożyła się już na ponad 3 800 obserwatorów. Bardzo mnie cieszy fakt, iż stało się to w maju - miesiącu moich urodzin oraz szczególnego dla mnie święta, Dnia Mamy:) Niezwykle cieszy mnie fakt, iż w urodziny będę mogła parę osób uszczęśliwić. Muszę przyznać po cichu, że po 25r.ż. czas nagle ruszył jak szalony. Mam wrażenie, że wskoczyłam do jakiejś rwącej rzeki i nagle znalazłam się na nieznanym brzegu;) Ale podobno wszystko jest po coś. Zobaczymy, czym to 'coś' będzie dla mnie.

Na profilu instagramowym ruszyły już 2 konkursy, a 3 jeszcze przed nami. Moim subiektywno - obiektywnym zdaniem, nagrody są świetne!


***


Dzieci Sendlerowej - Tilar J. Mazzeo

maja 07, 2020

Dzieci Sendlerowej - Tilar J. Mazzeo

Najbardziej wstrząsające, najbardziej przejmujące, najcelniej trafiające w moje serce i poruszające moją duszę są książki, które opierają się na prawdziwych historiach, na rzeczywistych ludzkich losach. II wojna światowa ma takich przejmujących historii całe mnóstwo. Historie prawdziwego bohaterstwa, którego nie jesteśmy w stanie objąć rozumem, ale też postawy ludzi, których nie mamy prawa oceniać, bo nigdy nie byliśmy nawet o krok od bycia w ich sytuacji. Możemy się dziwić, możemy podziwiać, współczuć, możemy się nawet zastanawiać jakbyśmy sami postąpili. To będą jednak tylko przypuszczenia, bo dopóki nie znajdziemy się w danej sytuacji możemy sobie tylko gdybać. Jedną z osób, które zachwycają moje serce swoim heroizmem, nadludzką empatią, niebywałą odwagą i miłością do drugiego człowieka jest Irena Sendlerowa. Znałam jej nazwisko, znałam dokonania, ale nie znałam jej jako osoby, ani mechanizmu działania. Książka Tilar J. Mazzeo była pierwszą książką, która tak dokładnie pokazała mi jak ta drobna kobieta dokonała tak wielkich czynów, a co chyba ważniejsze, odsłoniła całe grono innych - nieznanych wcześniej dla mnie - heroicznych bohaterów.


Ta książka opisuje niezwykłe losy Ireny Sendlerowej. To opowieść o kobiecie, która dzięki niewiarygodnej odwadze, determinacji i nadziei, podejmując ogromne ryzyko, uratowała przed śmiercią lub deportacją do obozów zagłady 2500 żydowskich dzieci.
Irena Sendlerowa ukryła ich nazwiska w butelce i schowała ją pod starą jabłonią na działce swojego przyjaciela. Miała nadzieję, że po wojnie dzieci zostaną odnalezione przez swoich bliskich. Nie mogła jednak przewidzieć, że 90% krewnych uratowanych przez nią dzieci zginie.

Nazywana Aniołem z warszawskiego getta. Do dzisiaj jest symbolem walki o godność człowieka, szukania nadziei, tam, gdzie już jej nie ma, a także słuchania głosu, który mówi, że trzeba pomagać tym, którym dzieje się krzywda.
W 1942 roku Irena, jako pracownik opieki zdrowotnej, uzyskała zgodę na wchodzenie do warszawskiego getta. Tam, chodząc od drzwi do drzwi, prosiła rodziców i krewnych, aby pozwolili jej wydostać ich dzieci za mury. Namawiała swoich przyjaciół i sąsiadów, żeby pomogli jej je ukryć. Wraz ze współpracownikami opieki społecznej oraz ruchu oporu stworzyła całą siatkę przerzutową. Dzieci były transportowane kanałami, tajnymi przejściami w opuszczonych budynkach, schowane w trumnach lub pod ubraniami.

Ta książka to opowieść o odwadze, miłości i człowieczeństwie, które bardzo jasno świecą nawet w chwilach, kiedy wszystko gaśnie.

Książka "Dzieci Sendlerowej" to opis działalności nie tylko Ireny Sendlerowej, ale także innych, których nazwiska nie były mi znane, a które powinny być równie popularne, jak samej Ireny. To, co mnie zawsze intrygowało, ale jakoś nigdy nie miałam czasu zająć się tym tematem był sposób w jaki Irena i jej pomocnicy wydobywali dzieci z getta. W książce mamy to dokładnie objaśnione. Przenosimy się do czasów drugiej wojny światowej i stajemy się świadkami heroicznej walki o życie dzieci skazanych na śmierć. Sposobów na wyprowadzenie dzieci było naprawdę sporo, jednak każdy  był obarczony ryzykiem śmierci. Ile odwagi musiała mieć Irena Sendlerowa to się po prostu w głowie nie mieści. Nasz podziw dla niej to chyba za mało.

Książka Tilar J. Mazzeo pokazuje nam również życie Ireny Sendlerowej jeszcze sprzed wojny, jej plany, pierwsze nieudane małżeństwo. Tłumaczy skąd w bohaterce wzięła się ta ogromna empatia dla Żydów, a trzeba tu powiedzieć, że odwagi w bronieniu swoich żydowskich przyjaciół jej chyba nigdy nie brakowało. Autorka duży nacisk położyła na perturbacje sercowe Sendlerowej, jej zdeterminowanie, w dużej mierze, przypisując miłości do Adama, ukrywającego się Żyda. 

Książka "Dzieci Sendlerowej" to fabularyzowana opowieść o ratowaniu dzieci z getta. Mamy bardzo szczegółowo opisywane akcje, co w połączeniu z dobrze prowadzoną fabułą powoduje, że czyta się ją z ogromną ciekawością. Wciąga, przeraża, wzbudza wielki podziw. Wiele momentów wywołuje łzy, które nie mają czasu polecieć nam po policzkach, nie mamy czasu 'rozpławić się' w uczuciach targających nasze dusze, gdyż akcja nie przystaje. Po jednym wydarzeniu jest kolejne i kolejne. Gdy sobie uświadomimy, że tak wyglądała codzienność to nie pozostaje nam nic innego jak dziękować, że to nie my musieliśmy wtedy walczyć, podejmować decyzje, ryzykować życiem własnym, rodziny, przyjaciół. To, co dodatkowo świadczy o determinizmie i heroizmie bohaterki to fakt, że nigdy nikogo nie zdradziła. Nawet aresztowana i torturowana niczego nie wyjawiła. Temat aresztowania i więzienia nie był mocno akcentowany. Irena Sendlerowa nigdy nie chciała opowiadać o torturach jakim została poddana, więc i autorka niczego tu specjalnie nie wymyślała.   

Książka, jak wspominałam, opisuje przede wszystkim ratowanie dzieci z getta - stąd tytuł. To one zawsze były dla Ireny Sendlerowej najważniejsze. Autorka przekopała się przez wiele materiałów by naprawdę solidnie przedstawić cały ratowniczy proceder, którym dowodziła Sendlerowa. Jednak ilość osób, które były zaangażowane w tę działalność, zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie mura, jest naprawdę imponujący. Zresztą sama bohaterka zawsze powtarzała, że nie działała sama. Nigdy nie zapomniała o swoich przyjaciołach. Byli tak samo ważni, jak ona. 

Serdecznie polecam Wam tę książkę jeżeli chcecie poznać zwykłych - niezwykłych ludzi, którzy byli prawdziwymi bohaterami, aniołami na Ziemi.
Ocena: 9/10 
Wrzask - Izabela Janiszewska

kwietnia 19, 2020

Wrzask - Izabela Janiszewska

Gdy pewnego dnia wydawnictwo Czwarta Strona zaproponowała mi do recenzji, cyt. "najgłośniejszy kryminalny debiut tego roku", nie mogłam przejść obojętnie. Pomyślałam - sprawdzam! I, Kochani, jak dobrze, że miałam tę możliwość bo dzięki niej zapoznałam się ze świetną książką - kryminałem, na absolutnie światowym poziomie. Jeżeli podobał się Wam "Kasztanowy ludzik", czy "Czerwień" to mówię Wam - "Wrzask" jest lepszy!

Genialny seryjny morderca i para śledczych, która nie cofnie się przed niczym, by go schwytać… Kryminalny debiut roku!
Niezależna reporterka Larysa Luboń wpada na trop sadystycznego sponsora, mężczyzny płacącego studentkom za brutalny seks. Tymczasem ekscentryczny policjant Bruno Wilk usiłuje rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci młodej dziewczyny, która niepokojąco przypomina mu pewną sprawę sprzed lat. Każde z nich jest całkowicie oddane swojej pracy i zrobi wszystko, aby dotrzeć do prawdy. Niezależnie od ceny, którą przyjdzie im po drodze zapłacić. Na zawsze połączy ich osoba tego trzeciego – mężczyzny pozbawionego sumienia, więźnia własnych obsesji. Tylko jak mogą odnaleźć człowieka, który od lat oficjalnie nie istnieje?