Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Magdalena Witkiewicz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Magdalena Witkiewicz. Pokaż wszystkie posty
"Wizjer" Magdalena Witkiewicz

lipca 15, 2021

"Wizjer" Magdalena Witkiewicz

„Wizjer” to znakomity, trzymający w napięciu thriller, który od samego początku wciąga w genialną intrygę, nie raz zaskoczy i sprawi, że na nowo spojrzysz na otaczającą cię rzeczywistość – zarówno tę realną, jak i wirtualną.

Każdy z nas pewnie choć raz zastanawiał się, dlaczego pewne sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej. A co, jeśli naszym życiem nie rządzi przypadek, ale można je zaplanować, kontrolować i przewidzieć? I jaką władzę może mieć nad tym jeden, z pozoru niewiele znaczący, człowiek?

W życiu Laury, młodej samotnej matki, zaczynają dziać się niewiarygodne rzeczy. Niektórzy znajomi znikają bezpowrotnie bez zapowiedzi, inni ulegają dziwacznym wypadkom bądź popełniają samobójstwa. Czy podejrzana seria wydarzeń w jej życiu ma jakiś związek z pracą, którą kobieta wykonuje, czyli projektowaniem i prognozowaniem zachowań oraz potrzeb konsumentów? Czy istnieje „ktoś”, kto nami steruje? Kto to jest? No i najważniejsze – po co to robi?


Najnowsza powieść Magdaleny Witkiewicz zbiera na Instagramie bardzo pochlebne opinie, niektóre nazwałabym hurra-pozytywnymi i nie ukrywam, że trochę mnie to dziwi. "Wizjer" nie zawiera w sobie żadnych nowych tematów, ciekawych rozwiązań, wielkich zaskoczeń, ani efektu 'wow' - oczywiście w mojej opinii, ale czy to znaczy, że jej nie polecę? Nie do końca.

"Wizjer" porusza dość popularny ostatnio temat cyberprzestrzeni. Główna bohaterka, Laura, to młoda samotna matka, niezwykle zaradna i stosunkowo dobrze sytuowana. Pracuje w firmie, którą bardzo chciałaby zmienić i tak też w końcu się dzieje. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności rozpoczyna pracę w korporacji, przy nowym projekcie - aplikacji, której zadaniem jest idealne dopasowanie do siebie osób. Aplikacja, jak w prawdziwym życiu, aby działać potrzebuje wielu zgód, których ludzie bez namysłu udzielają, często nawet ich nie czytając.

Bardzo dużo miejsca zajmuje w książce wyjaśnianie i opisywanie ww. mechanizmów. Dla internetowych laików może być to potrzebna i ciekawa wiedza, dla ludzi świadomych będzie ona tylko przypomnieniem o zagrożeniach. Dla mnie była zbyt rozciągnięta i zajmowała w powieści za dużo miejsca, odbierając je wydarzeniom. Jednak, nie mogę uznać tego za wielki minus książki, na tym ona się opierała, poza tym te opisy były napisane ciekawie, nie miałam ochoty kartkowania, a faktycznie wszystko czytałam. Strona techniczna, wyjaśniająca zjawiska absolutnie bez zastrzeżeń. Zastrzeżenia mam względem głównej bohaterki, która będąc analityczką, zajmującą się internetem, jego funkcjonowaniem zdawała się mało rozgarnięta w temacie cyberprzestrzeni. To jej niespójna kreacja stanowiła dla mnie największy minus w powieści. Oprócz powyższego, rozśmieszało mnie jej pojemne serce. Tak pojemne, że po dwóch spotkaniach była pewna, iż znalazła miłość swojego życia, co jednakże, nie przeszkadzało jej współżyć ze współpracownikiem, któremu wynajmowała pokój. 


Magdalena Witkiewicz oprócz spraw cyberprzestrzeniowych zawarła w "Wizjerze" także trudny temat sieroctwa i adopcji, a także sprawę tajemniczych samobójstw. Niestety, nie wzbudzały one większych emocji, a rozwiązania kluczowej kwestii - fan thrillerów - może domyślić się na bardzo wczesnym etapie powieści. Z całej powieści najbardziej emocjonalnie wyszedł jej opis na książce, treść niestety mocno średnia.
Ocena 5+/10
"Pracownia dobrych myśli" Magdalena Witkiewicz

kwietnia 26, 2017

"Pracownia dobrych myśli" Magdalena Witkiewicz

Mała przytulna pracownia, w której oknach zawsze stoją kwiaty, to miejsce pełne czarów. Można tam przymierzyć szczęście, przynajmniej tak brzmi jej slogan reklamowy. To tutaj, na ulicy Przytulnej 26, Pelagia, krawcowa, prowadziła przed wieloma laty pracownię krawiecką. Po jej śmierci to właśnie tu jej wnuk, Florian, postanowił otworzyć kwiaciarnię. Miejsce to dzieli z matką, Grażyną, ekscentryczną artystką. Otaczają ich przypadkowi ludzie, którzy z czasem stają się przyjaciółmi. Wielu z nich układa swoje życie na nowo.
Siła tkwiąca w rodzinie, babce, matce i wnuku jest bardzo duża. Każde z nich ma w sobie pierwiastek dobrych myśli, każde z nich ma piękną moc, by obdarowywać nimi innych. Pomimo tego, że Pelagia dawno temu odeszła, w przytulnej pracowni nadal zszywane są ludzkie losy. Tworzą wspaniały patchwork, nową całość, z pozornie niepasujących do siebie kawałków, tkanych nicią dobrych myśli.

To powieść o przyjaźni, miłości i o dobrej energii, dzięki której da się załatać każdą dziurę, każdy smutek, każdy poplątany los.


"Pracownia dobrych myśli" miała być cudownie odprężającą, lekko refleksyjną powieścią, niezwykle klimatyczną, która umiliłaby zimę tej wiosny. Takie miałam oczekiwania. Jedno spojrzenie na okładkę i nie mogłam jej nie wypożyczyć. Okładka naprawdę udana, wiele obiecująca i wprawiająca we wspaniały pełen oczekiwania nastrój. Można się naprawdę zapatrzeć :) Fabuła zaczęła się przyjemnie, strona po stronie było milo, ciekawie, powoli zapoznawałam się z bohaterami, chcąc zapamiętać koneksje między nimi. Treść nie należała do specjalnie wciągających, ale na tyle ciekawych, że codziennie parę stron przeczytałam. Niestety w pewnym momencie zaczęłam odnosić wrażenie, że autorka ciągnie tą historię na siłę, że jest jakiś finał, do którego została dopisana treść, więc brnęłam tak przez nią coraz bardziej znużona. Gdy w treści kolejny raz pojawiała się 'nalewka dla zdrowotności' odkładałam książkę. Zrobiło się po prostu nudno. Ciągle czułam, że historia jest pisana na siłę. Nie była zła, sama w sobie mogła być ciekawa, ale była napisana takim nużąco usypiającym stylem i powtórzeniami, które mnie denerwowały. Dobrnęłam jednak do końca przeczytawszy w powieści może i ważne prawdy życiowe, ale ujęte w sposób bardzo dosłowny i po prostu przesłodzony.

Pani Magdalena Witkiewicz zachwyciła mnie książką "Awaria małżeńska", która rozbawiała mnie do łez, brałam ją ze sobą do autobusu, łóżka, wanny i chichrałam się jak szalona, nie zwracając uwagi na otaczający świat. Była świetnie napisana chociaż pękała w szwach od damsko-męskich stereotypów. Moje oczekiwania wobec kolejnej powieści pisarki były więc duże. Nie liczyłam na to, że kolejna książka mnie tak zachwyci, czy rozbawi, ale że będzie równie ciekawie i wciągająco napisana. "Pracownia dobrych myśli" mnie w tym względzie rozczarowała. Nie wzruszyła, prawdziwie rozbawiła może w 3 momentach i ogólnie po prostu znużyła. Od połowy czytałam ją, czekając na koniec.

Najlepszy wątek w powieści dotyczył Pana Profesora kupującego kwiaty dla milczącej żony - świetny! Na uwagę zasługuje również pewne zdanie, które z pewnością zapamiętam, parafrazując: każdego dnia dostajemy za darmo dwadzieścia cztery godziny życia i tylko od nas zależy jak je wykorzystamy.

Podsumowując: dość banalnie ujęte prawdy życiowe zamknięte w pięknej okładce. Historia z niewykorzystanym potencjałem, do przeczytania w nudny dzień.
Ocena: 5/10