Feminadomi.pl - książkoholiczka, podróżująca z dzieckiem matka, kobieta dbająca o zdrowie i urodę: Świat Książki

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Świat Książki. Pokaż wszystkie posty

marca 12, 2024

A gdy znów się spotkamy - Kristin Harmel

Emily zdaje się, że straciła wszystko… do momentu, gdy dzięki tajemniczemu obrazowi odnajduje to, czego zawsze pragnęła.

Jej ojciec porzucił rodzinę, gdy była jeszcze dzieckiem, matka zmarła, zanim osiągnęła pełnoletność, a niedawno odeszła również jej babcia. Zdążyła więc już przywyknąć do samotności.

Jednak gdy Emily traci również pracę, czuje się zagubiona i poddaje się.

Wszystko zmienia się w dniu, gdy otrzymuje pocztą urzekająco piękny portret młodej kobiety na polu trzciny cukrowej na tle purpurowego nieba i rozpoznaje w niej swoją babcię. Do obrazu dołączony jest krótki liścik: "Pani dziadek nigdy nie przestał jej kochać".

Spragniona poczucia przynależności, chce poznać losy swoich przodków. Poszukiwania wiodą ją na Florydę do obozu dla jeńców wojennych, gdzie niemieccy żołnierze pracowali na rzecz amerykańskich farmerów… a czasem też zakochiwali się w ich córkach. Tylko jaki to może mieć związek z tajemniczym obrazem?

Pracując w bibliotece mogę obiektywnie stwierdzić, że Kristin Harmel jest jedną z bardziej lubianych przez czytelniczki autorką książek. Nic więc dziwnego, że bardzo się ucieszyłam widząc propozycję zrecenzowania jej najnowszej powieści, zwłaszcza, że do tej pory przeczytałam tylko jedną powieść autorki. Lektura książki "A gdy znów się spotkamy" już za mną, a ja mam mieszane uczucia. Z jednej strony to bardzo wtórna historia z drugą wojną światową w tle, a z drugiej napisana tak, że w ogóle nie żałuję czasu z nią spędzonego.

Emily, główna bohaterka książki, traci stałą pracę tym samym znajdując się w trudnej sytuacji życiowej. Nagła zmiana zbiega się w czasie z powrotem do jej życia ojca oraz tajemniczą przesyłką z obrazem, który zdaje się kryć tajemnice ukochanej babci Emily. Próba odpowiedzi na pytania o przeszłość babci prowadzą kobietę do trudnych momentów z jej własnego życia.

"A gdy znów się spotkamy" to powieść, którą miłośnicy literatury związanej z II wojną światową uznają zapewne za oklepany. Przeszłość związana z zakazaną miłością, ciążą i odrzuceniem rodziny, a w końcu i rozdzieleniem kochanków... można by zaśpiewać: "ale to już było...". Pewną nowością jest tutaj fakt, iż owy kochanek nie jest nazistą, chociaż walczył po stronie Niemiec, a kochankowie poznają się w Ameryce, na Florydzie, na której mieścił się obóz jeniecki. Dodatkowo mamy w powieści do czynienia z ciekawą bohaterką czasów teraźniejszych, która po nitce, a w zasadzie po obrazie i dołączonym do niego liściku, dochodzi nie tylko do kłębka historii z przeszłości, ale również po drodze rozprawia się ze swoją bolesną przeszłością.

Kristin Harmel może nie przedstawia specjalnie oryginalnej historii, ale robi to w sposób, który sprawia, że tę książkę dobrze i z ciekawością się czyta. Kolejne odwiedzane miejsca, kolejni bohaterowie to kolejne ciekawe historie, które składają się na jedno życie kobiety, która przez większą część swojego istnienia tęskniła za utraconą miłością. "A gdy się znów spotkamy" to rozliczenie nie tylko przeszłości dwóch bohaterek, ale również ukazanie jak wiele daje nam wybaczanie. Lektura utwierdza nas w przekonaniu, że prawdziwa miłość nigdy nie umiera, a prawda zawsze, prędzej, czy później wychodzi na jaw.

Polecam.

Pozostałe książki autorki:
"Jeszcze jeden dzień"

marca 03, 2024

Charlotta. Imperium jedwabiu - Sara Medberg

Historia miłosna, która wstrząsnęła imperium jedwabiu

Surowe zasady, hierarchia społeczna, klasowość i jedwab rządzą w XIX-wiecznym Turku, gdzie szwaczka Charlotta szuka swojego pana Darcy’ego. Gdy baron Ridderlöw zatrudnia ją w posiadłości jako pokojówkę siostry, odmienia nie tylko jej życie.

W ręce Charlotty trafia dopiero co opublikowana „Duma i uprzedzenie” Jane Austen, przez co zaczyna ona inaczej postrzegać role kobiet w społeczeństwie. Gdy zgorzkniały baron Ridderlöw okazuje jej zainteresowanie, postanawia sprawdzić w praktyce zawarte w książce idee miłości, małżeństwa i wczesnego feminizmu.

Czy zwykła pokojówka może sięgnąć po wszystko: ekscytujące życie i mężczyznę marzeń?

Cóż to była za urocza historia. Dawno żadna książka tak mnie nie relaksowała, jak właśnie "Charlotta...". Wielką przyjemnością było zasiadanie po pracy do czytania.

"Charlotta. Imperium jedwabiu" to romans historyczny, którego akcja toczy się w XIX wieku w Turku, w Finlandii. Bohaterkami są dwie kobiety, tworzące dwa odrębne wątki, na których splecenie musimy czekać aż do drugiej połowy książki. Nie jest to żadną wadą, ponieważ obie historie poznawałam z prawdziwą przyjemnością i uśmiechem na ustach. Czasy, do których się przenosimy to rządy mężczyzn. Kobiety są marginesem, dodatkiem. Na wszystko muszą mieć zgodę mężczyzny. Samotnym kobietom było w tym czasie najtrudniej. Takie trudne życie wiedzie Charlotta. Pracując jako koronczarka, nie jest w stanie się utrzymać. Pomoc nadchodzi w najmniej oczekiwanym momencie - podczas szarpaniny z wierzycielem w jej obronie staje baron Ridderlöw, który proponuje jej pracę garderobianej swojej siostry.

W drugim wątku mamy do czynienia z kradzieżą, której dokonuje Emma. Jej czyn zbiega się w czasie z zamachem na księcia koronnego dokonanego przez nieznanego sprawcę. Pomocy uciekającej Emmie udziela oficer Aleksander, który chcąc ochronić kobiecy honor przedstawia ją jako swoją narzeczoną. Tyle, że Emma nie chce narzeczonego, ma swój plan, który związany jest z jej bliskimi, więc ucieka. Tak zaczyna się zabawa w kotka i myszkę...

Dlaczego baron Ridderlöw jest zgorzkniały i nie dba ani o swoją siostrę ani o posiadłość? Dlaczego Charlotta tak bardzo potrzebuje pieniędzy? Dlaczego Emma ukradła szkatułkę z biżuterią? Co łączy oba wątki i jej bohaterów?

Odpowiedzi na te pytania uzyskujemy bardzo powoli, towarzysząc i poznając bohaterów powieści Sary Medberg. Chociaż jest to opowieść z gruntu tych nieprawdopodobnych, które w rzeczywistości się nie wydarzają to w książce czyta się o nich z prawdziwym uśmiechem na ustach. Niezwykle przyjemna powieść z bardzo sympatycznymi bohaterkami i prawdziwymi bohaterami - dżentelmenami. Urocze historie miłosne, które wywołują uśmiech, ale też ciekawe historie i tajemnice, które im towarzyszą. Bawiłam się przednio i bardzo Wam polecam :)

września 10, 2023

Włoszka z Brooklynu - Santa Montefiore

Niezwykła powieść autorki światowych bestsellerów Santy Montefiore, rozgrywająca się w targanych wojną Włochach i na ulicach Nowego Jorku.

Nowy Jork, 1979

Serce Eveliny wypełnione jest wdzięcznością za to, co ma, choć żałuje też spraw, których nie doprowadziła do końca. Mieszka w Ameryce od ponad trzydziestu lat, lecz w głębi duszy wciąż czuje się Włoszką.

Północne Włochy, 1934

Evelina wiedzie spokojne życie w wiosce, która czasy świetności ma za sobą. Gdy jej starsza siostra Benedetta poślubia bankiera, przysięga sobie, że nigdy nie wyjdzie za mąż z poczucia obowiązku. Chce kąpać się w słońcu, pięknie i miłości, nie przejmując się ciężkimi chmurami, gromadzącymi się na horyzoncie historii.

Lecz cień wojny spowija Europę i życiu cenionych przez nią osób grozi niebezpieczeństwo. Na światło dzienne wychodzą mroczne sekrety i ukrywane żale.

Skuszona pozytywnymi opiniami o autorce, ogromną jej popularnością w mojej bibliotece postanowiłam przeczytać jej najnowszą powieść, czyli "Włoszka z Brooklynu" i ... srodze się zawiodłam.

Akcja powieści toczy się dwutorowo, a przeszłość i teraźniejszość wzajemnie się przenikają. Główną bohaterką jest tytułowa Włoszka Evelina, której lata młodzieńcze przypadają na II wojnę światową. Obraz włoskiego miasteczka jaki odmalowuje autorka jest i życie kobiety przed wybuchem wojny są opisane dość dobrze. Przemyślenia trochę rozwleczone, fabuła jak ciągutka, ale można się wczuć i cieszyć oko bezpretensjonalny językiem. Niestety później jest gorzej. Wojna i lata po wojnie, które bohaterka spędza w Ameryce, w Nowym Jorku bardzo mnie męczyły. Nużące życie wewnętrzne, nudne i monotonne dialogi, fabuła, która się ciągnie opisami przeżyć wewnętrznych.... Sama historia nie uratowała sposobu jej przedstawienia.

Santa Montefiore jest Amerykanką, a Amerykanie lubują się w przedstawianiu wojen w dość zromantyzowany sposób. Owszem, czasem miło jest przeczytać historię, w której brutalność wojny jest odległym tłem, a najważniejsza jest miłość bohaterów, ale tutaj widać, że autorka nie miała pojęcia jak wygląda wojna, więc darowała sobie jej opisywanie. Sama historia też jest amerykańska. Dla mnie zbyt ckliwa i po prostu mdła. Taka jakich wiele w ostatnim czasie już napisano. Dla mnie to był stracony czas.

Być może taki styl pisania ma autorka i po prostu mi on nie przypadł do gustu, a być może jest to słaba książka w dorobku dobrej pisarki. Nie wiem i szczerze mówiąc na razie nie zamierzam tego sprawdzać. "Włoszka z Brooklynu" wystarczająco mnie zmęczyła i zniechęciła do autorki. Nie polecam.

maja 15, 2023

Magiczna chwila - Kristin Hannah

Wzruszająca opowieść o miłości do skrzywdzonego dziecka. napisana przez Kristin Hannah, uwielbianą na całym świecie autorkę powieści „Słowik“ oraz „Zimowy ogród“.

Pewnego jesiennego dnia mieszkańców Rain Valley elektryzuje wiadomość o znalezieniu w parku dziwnego dziecka. Emocje sięgają zenitu, a plotki nie milkną, ponieważ okazuje się, że z kilkuletnią przerażoną dziewczynką nie sposób nawiązać kontaktu.

Kim jest dziecko i jak przetrwało samo w leśnej głuszy?

Czy siostrze pani komendant, psychiatrze Julii Cates, która wskutek fatalnego zbiegu okoliczności traci pacjentów i wraca do rodzinnego miasteczka leczyć swoje rany, uda się stworzyć więź z dzieckiem?

Czy odnaleziona dziewczynka pokona strach i znów zaufa ludziom?

"Magiczna chwila" to powieść, która mnie rozczarowała. Ze wszystkich książek autorki uważam ją za najsłabszą, choć miała jeden z najciekawszych pomysłów na fabułę. Gdzie w takim razie pojawił się błąd? Co poszło nie tak?

Najciekawszy w "Magicznej chwili" był wątek główny, czyli pojawienie się w miasteczku małej, dzikiej dziewczynki, którą zajęła się psychiatra, Julia Cates, będąca akurat po trudnym doświadczeniu zakończonym zwycięstwem na sali sądowej i przegranej w sercu. Julia wraz z komendantką próbują rozwikłać zagadkę pochodzenia dziewczynki, która nie mówiąc jest dla nich wyzwaniem, które pokochują. Śledzimy więc postępy leczenia oraz postępy dochodzenia w śledztwie. Z wielkim zainteresowaniem i ciekawością pochłaniałam ten wątek.

To co mnie męczyło i powodowało szybsze nie tyle czytanie, co przerzucanie kartek to drętwy, naciągany i przewidywalny wątek miłosny... a właściwie dwa takie wątki. Przy tak ciekawym motywie głównym romans mogła sobie autorka darować, albo wpleść go tak by nie raził. Tutaj zdecydowanie mi przeszkadzał. Drugim elementem, który mi nie pasował były wtrącenia 'magiczne', w stylu powieści "Święta z kardynałem" (inny tytuł: "Boże narodzenie w Lost River") Fannie Flagg. Tam jednak miało to swój urok, niezaprzeczalnie wpasowało się w fabułę, a u Hannah było po prostu dziwnym wątkiem, nie pasującym do prób logicznego i naukowego opisywania 'dzikiego dziecka'.

Obserwowanie zachowania dziewczynki, próby otworzenia jej, metody pracy psychiatry, rodząca się między nimi relacja były dla mnie bardzo ciekawe i żałuję, że autorka przeplata je niepotrzebnymi wątkami, które wnoszą jedynie przeciąganie i przegadywanie fabuły. Wiem jednak, że wielu osobom powieść ta bardzo się podobała, więc pozostawiam jej odbiór Waszej indywidualnej ocenie. Dla mnie 5/10.

Inne książki autorki:

"Zimowy ogród"

"Nocna droga"

grudnia 08, 2022

Jeszcze jeden dzień - Kristin Harmel

Czy w obliczu śmierci można zrozumieć, jak żyć pełnią życia?

Wzruszająca historia przyjaźni Jill, pielęgniarki z oddziału dziecięcej onkologii, i małego Logana. Zapierająca dech w piersiach, radosna podróż przez światy miłości, przyjaźni i odkrywania, co jest najważniejsze.

Afirmacja życia zaklęta w piękną literacką formę, niezwykle ciepła opowieść o miłości z nutką magii.

Powieść "Jeszcze jeden dzień" była moim pierwszym spotkaniem z Kristin Harmel, czy udanym? Hmm... nie do końca.

Kiedy zaczęłam czytać odniosłam wrażenie, że autorka chwilę wcześniej skończyła czytać "Oskara i panią Różę" i w przypływie natchnienia zaczęła pisać swoją książkę. "Jeszcze jeden dzień" to powieść, w której magia miesza się z dramatem, kicz ze łzami, a bohaterowie wzbudzają zarówno współczucie jak i podziw. Czytanie o dzieciach nieuleczalnie chorych jest trudne. Często, nawet jak książka jest słaba to ronię łzę (czyt. ryczę jak bóbr). Bardzo trudno jest mi przejść obojętnie obok dziecięcego cierpienia. To chyba nawet nie jest możliwe. Autorka zrównoważyła dziecięcą tragedię - magią. Piękną magią, dającą nadzieję, że nic nie jest ostateczne. Niestety, jak to bywa z magią, jest i kicz - na szczęście, do strawienia. To co jednak bardziej mi przeszkadzało to powtórzenia, odtwarzamy ciągle jeden dzień, więc jak komuś działał na barwy "Dzień świstaka " to i ta książka będzie trudna do strawienia 😉

Książka Kristin Harmel jest cieniutka, dlatego nie będę się bardziej rozpisywała. Kto będzie chciał sięgnie i sam się przekona, czy było warto :)

Pięknego dnia!

listopada 13, 2022

Zimowy ogród - Kristin Hannah

Czasem wystarczy otworzyć drzwi do przeszłości matki, aby odnaleźć swoją przyszłość.

Meredith i Nina Whitson są tak różne, jak tylko różne mogą być siostry. Jedna została w domu, zajmuje się dziećmi i rodzinną firmą; druga wyruszyła w świat i została słynną fotoreporterką. Kiedy ukochany ojciec ciężko zachoruje, obie siostry wraz nieakceptującą córek Anyą Whitson znajdą się przy nim. Nawet w tak ciężkich chwilach, matka jest wobec nich zimna i obojętna. Ojciec przed śmiercią wymusza na niej obietnicę: żona ma opowiedzieć córkom bajkę, którą zaczęła wiele lat temu i nigdy nie skończyła. Tym razem ma dokończyć.

Opowieść, którą usłyszą od matki, okaże się zaskakująca. Jest to historia wielkiej, wieloletniej miłości, która zaczęła się w mroźnym Leningradzie czasów drugiej wojny światowej, a finał znajdzie na współczesnej Alasce. Nina wręcz obsesyjnie chce poznać prawdę i to ona zmusza matkę i siostrę do wyprawy w przeszłość. Na jaw wyjdą sekrety które wstrząsną całą rodziną.

Muszę przyznać, że ta książka mnie bardzo pozytywnie rozczarowała. Kristin Hannah to amerykanka, więc z góry założyłam, że przedstawiona przez nią historia będzie upiększoną bajką. Niestety, obecnie powstaje multum książek, rozgrywających się w czasie II wojny światowej, które mitologizują ten czas. Nadają mu magii, odzierając ofiary z traum, przedstawiając historię piękniejszą niż była w rzeczywistości. Kristin Hannah również w pewnym momencie 'łamie się', ale jednak większość jej historii jest naprawdę przejmująca i przerażająco prawdziwa.

Powieść "Zimowy ogród" to historia Anji Whitson - zimnej, nieczułej matki, ale szczerze kochającej żony. Śmierć męża a ojca Niny i Meredith oraz obietnica, jaką każda z nich mu składa sprawia, że te trzy kobiety zaczynają ze sobą rozmawiać. Punktem wyjścia jest bajka, którą od wczesnego dzieciństwa opowiada Anja swoim córkom.

W zasadzie mamy tutaj trzy różne historie, trzech różnych bohaterek, które toczą się wokół tej najważniejszej, tej, która może zmienić postrzeganie matki przez córki. To na niej skupiły się wszystkie moje emocje i uczucia. To ona powodowała, że nie mogłam odłożyć książki, chociaż w pewnym momencie domyśliłam się, co skrywa bajka starszej kobiety. To co mnie uwierało podczas czytania to ignorancja amerykanek. Nie znały historii. Nie wiedziały, że było takie miasto jak Leningrad, nie słyszały o czystkach itd. - jest to przykre, bo prawdziwe.

Kristin Hannah napisała naprawdę przejmującą historię. Opis życia w odciętym od świata Leningradzie, w którym narodziła się miłość, i w której zdarzyło się wiele śmierci była naprawdę przejmująca, brutalnie prawdziwa. Ileż razy moje oczy się zaszkliły to nie zliczę. To nie był byle jaki dramat, historia jakich wiele, ale prawdziwa odsłona wojny i życia w Rosji. Dramatyczne losy bohaterów były dramatyczne, bo były 'prawdziwe'. Tak w tym czasie żyli mieszkańcy Rosji. Nie ma koloryzowania, dostajemy pięścią między oczy. Tutaj miłość nie jest czczą gadaniną to są czyny i decyzje, które łamią serca.

Dawno nie czytałam historii, która by mnie tak wciągnęła i tak sponiewierała. I chociaż autorka polukrowała swoją historię, dodała męskim bohaterom cechy idealnych bytów, to jednak nie zmienia to mojej oceny. Polecam zaopatrzyć się w chusteczki i CZYTAĆ.

Inne książki autorki:

"Magiczna chwila"

"Nocna droga"

lipca 20, 2020

Nocna droga - Kristin Hannah

Kristin Hannah to autorka, którą od dłuższego czasu chciałam przeczytać. Wspaniałe, niezwykle zachęcające recenzje "Słowika" sprawiły, że autorka znalazła się na moim celowniku. Jak to jednak w życiu bywa, dopiero niedawno i to przypadkiem jedna z książek Kristin wpadła w moje ręce. Nie był to "Słowik", a "Nocna droga". I absolutnie nie żałuję ani minuty spędzonej z tą opowieścią. Parę książek mnie ostatnio wciągnęło, ale jednak ta je przebiła. Nie mogłam położyć się spać, bo nie byłam w stanie odłożyć czytanej historii. Być może było tak dlatego, że sama jestem matką, a być może ta książka była po prostu tak świetnie napisana.

Życie każdej matki składa się z trudnych wyborów…

Przez osiemnaście lat Jude Farraday stawiała potrzeby dzieci ponad własne i było warto: bliźniaki Mia i Zach wyrosły na parę bystrych szczęśliwych nastolatków. Kiedy do niewielkiej zżytej społeczności wprowadza się Lexi Baill - dziewczyna, która ma za sobą trudne dzieciństwo i bolesną przeszłość - Jude nie kryje radości. Lexi szybko zaprzyjaźnia się z Mią, a kiedy Zach zakochuje się w Lexi, cała trójka staje się nierozłączna.

Jude zawsze robiła wszystko, by uchronić dzieci przed niebezpieczeństwem. Pewnej letniej nocy jej najgorsze lęki się urzeczywistniają. Jedna feralna decyzja raz na zawsze odmienia losy nastolatków. Rodzina Farradayów staje przed najcięższą próbą, a Lexi traci wszystko, na co długo pracowała. Bohaterowie będą musieli stawić czoła konsekwencjom albo znaleźć siłę, by… przebaczyć.

***

Czy istnieją granice przebaczenia? Czy można wybaczyć śmierć dziecka? Czy po tragedii można powrócić do normalnego życia? Jak żyć, gdy jego sens został nam odebrany?

Kristin Hannah zadaje czytelnikowi trudne pytania, tworząc bohaterów, z których każdy zasługuje na współczucie. Nie ma tu tak naprawdę czarnych charakterów. Żadna wina nie jest przesądzona. Szkoda każdego z nich. Jude Farraday to matka idealna, która spełnia się w swojej roli, która bywa nadopiekuńcza, bo bardzo kocha swoje dzieci. Mię i Zacha - jej dzieci - poznajemy gdy są jeszcze nastolatkami. Bliźniacy, którzy zawsze mogą na siebie liczyć, dzieci prawie tak idealne jak ich matka. W tę piękną, zgraną rodzinę zostaje włączona Lexi. Młoda wartościowa dziewczyna, mocno dotknięta przez los. Sierota, przygarnięta przez siostrę babci, zaprzyjaźnia się z Mią. Więzi między rodziną Farradayów, a Lexi zacieśniają się gdy Lexi i Zach zostają parą.

Utrata dziecka to mój największy koszmar. Czytanie o tym, gdy słowa płynące z książki są tak prawdziwe, tak autentycznie emocjonalne jest trudne. W moich oczach przez wiele stron stały łzy żalu i ... współczucia. Współczucia gdyż osoba, która została obwiniona była bohaterem pozytywnym. Czytając "Nocną drogę" musimy zmierzyć się ze śmiercią, żałobą, współczuciem, złością. Autorka, każe swoim bohaterom żyć dalej, ale co i rusz rzuca im kłody pod nogi, zwłaszcza jedna z postaci jest przez nią mocno doświadczana. Podobała mi się relacja jaka łączyła Jude z jej dziećmi, podobała mi się postać męża, który większość powieści stał z boku. Był godną pozazdroszczenia prawdziwą opoką, bardzo dobrze przez autorkę wykreowaną.

Z perspektywy kochającej matki ta książka jest bardzo trudna w odbiorze. Urzeczywistnia, w niezwykle realistyczny sposób, nasz - matek - największy koszmar. Nie napiszę niczego więcej, gdyż bardzo łatwo byłoby zdradzić za wiele. Czy książka ma jakieś wady? Mogłabym się przyczepić do naiwnego(?) zakończenia. Zapewne wielu czytelników może je uznać za pójście po najmniejszej linii oporu. Ja nie będę się czepiała, mnie usatysfakcjonowało.

Dzięki realistycznemu podejściu do wydarzeń, umiejętności przekazywania uczuć, emocji i myśli bohaterów, nie można przejść obok tej książki obojętnie. Polecam!
Ocena: 8/10