"Władca marionetek" Richard Schwartz

kwietnia 15, 2020

"Władca marionetek" Richard Schwartz

Tajemnica Askiru to jedyna obecnie czytana przeze mnie seria. Sięgając po pierwszy tom nie spodziewałam się, że autor tak bardzo wciągnie mnie w swój fantastyczny świat. Prawie rok(!) czekałam na kolejny tom, aby dowiedzieć się jak potoczą się losy Havalda, Leandry, Zokory i pozostałych. Kiedy książka trafiła do mych rąk wszystko inne poszło w niepamięć. Zaczęłam czytać ... i było ciężko. Wiele faktów zapomniałam i chociaż książka zaczyna się od strony przypominającej zarys historii wcześniejszych wydarzeń, miałam problem z wciągnięciem się w akcję.  


Wojownik Havald, półelfka Leandra i ich towarzysze szukają sposobu, by z egzotycznego Gasalabadu dostać się do legendarnej metropolii Askiru, gdzie mają nadzieję uzyskać pomoc dla swej pogrążonej w wojnie z wszechmocnym imperium Thalaku ojczyzny. Lecz macki imperium sięgają aż do pustynnego Złotego Miasta. Władca Thalaku Kolaron za pomocą intryg, mrocznej magii nekromantów i wyszkolonych zabójców zwanych nocnymi jastrzębiami usiłuje zatrzymać drużynę w Gasalabadzie. Havald i jego kompani nie wiedzą już, kto jest ich sprzymierzeńcem, a kto wrogiem. Śmierć czai się wszędzie...

Z "Władcą marionetek" lekko nie było, początek był bardzo trudny i niewdzięczny. Akcja powolna, ulubieni bohaterzy 'zniknęli', fabuła za nic nie chciała wciągnąć. Być może to zbyt długi okres oczekiwania na książkę, być może na nie najlepszy odbiór miał wpływ okres, w którym przyszło mi ją czytać - w każdym razie połowa powieści była dla mnie nudna. Mozolnie brnęłam strona po stronie, nie potrafiąc wciągnąć się w akcję. Większość spraw i problemów bohaterów kręciła się wokół Gasalabadu, jego emiry oraz jej siostry i była bezpośrednią kontynuacją wcześniejszego tomu. Dopiero gdzieś w połowie książki fabuła nabrała tempa i akcja mocno ruszyła do przodu. Tu już nie było czasu na nudę. 

Ponownie pierwsze skrzypce w powieści grał Havald, który jest nie tylko bohaterem w powieści, ale może również stanowić przykład honorowego, oddanego przyjaciela dla realnych odbiorców. To co przykuwa uwagę w serii Tajemnica Askiru to więzi jakie łączą bohaterów, z których każde pochodzi z innego świata, ma inne doświadczenia, a jednak pomimo różnic potrafią współdziałać i nawzajem na sobie polegać. Wzajemny szacunek, przyjaźń, przywiązanie, które powoduje, że gotowi są postawić na szali własne życie to wartości, których doświadczycie na łamach czwartego tomu serii Richarda Schwartza. 

Havald, który ponownie staje się niejako osią powieści to bohater wyidealizowany. Wzbudza poważanie, szacunek, bezinteresownie niesie pomoc, nie ulega pokusom, bohater - ideał. Czy to źle? Nie. Autor, na szczęście, poprzez humorystyczne sytuacje urealnia i sprowadza Havalda na ziemię. Humor zawarty w każdej z powieści Schwartza to jeden z mocniejszych punktów serii. Ukryty w postaciach, wynikający ze zdarzeń jest barwnym dodatkiem, który świetnie ubarwia przygody bohaterów. Nie raz nie dwa uśmiechniecie się, czy parskniecie śmiechem.

Niestety, tak jak w poprzednim tomie muszę ponarzekać na brak ulubionych bohaterów. We "Władcy marionetek" Richard Schwartz dopuścił do głosu, oprócz wspomnianego Havalda, Natalyię, Leandrę oraz Serafine. Pojawił się także wątek miłosny - niespełniony, tragicznie zakończony, choć jakbyśmy spojrzeli głębiej to dla tego bohatera/ki, (nie pisze wprost co by nie spoilerować;)), był to koniec spokojny, wymarzony(?), można by rzec oczyszczający. Pojawił się także dość istotny wątek skrytobójców oraz elfów. Także, jak widzicie jeżeli przemęczymy początek, który dla Was przecież może być przecież interesujący, to dalsza część książki naprawdę wciągnie Was w swoje fantastyczne władanie. Zarówno w poprzednich, jak i w tym tomie autor nie stracił swojej umiejętności, czy wręcz magii nakreślania tła. Książki Schwartza czyta się z przyjemnością nie tylko dla opisywanych przygód, wspaniale wykreowanych, tak różnych bohaterów, ale także dla wspaniałej umiejętności władania piórem. Richard Schwart żyje powieścią. Będąc w Gasalabadzie nie tylko jesteśmy towarzyszami przygód i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Poznajemy także kulturę, czy politykę. Zostajemy przeniesieni do świata, który naprawdę dobrze poznajemy, który został stworzony tak sugestywnie, że należą się za to autorowi słowa uznania, CHOCIAŻ, tym razem zdarzyły się dla mnie momenty dłużące i rozwlekające fabułę.


Podsumowanie
: Kolejny tom serii Tajemnic Askiru jest lepszy od poprzedniego tomu, ale mam nadzieję, że dużo słabszy od kolejnego. Czekam na tom 5, a Wam szczerze polecam całą serię. 
Ocena: W skali szkolnej do celującej 6, byłoby to 4 (dobry), więc w mojej do 10 będzie to +6/7-
W domu z dzieckiem

kwietnia 09, 2020

W domu z dzieckiem

Ostatnio często słyszę narzekania na przymusowe spędzanie czasu z dziećmi. Matki marudzą, czasem z przymrużeniem oka, a czasem naprawdę poważnie, że nie mają pomysłu, że im się nie chce itd. itp. Te narzekania z przymrużeniem oka lubię, lubię i uśmiecham się, słysząc je, czy czytając o nich. Wszystkie memy obrazujące obecny czas bawią mnie i poprawiają humor. Ponieważ jednak powtarzają się głosy o nudzie postanowiłam pokazać Wam jak my - ja z córką - spędzamy czas.

Na początku polecam Wam stary, ale jakże aktualny wpis o kreatywnym spędzaniu czasu z przedszkolakiem. Wystarczy niewiele, aby zająć dziecko na dłuższy czas. Domowy karmnik, rybki w słoiku, czy łóżeczko dla lalki to rzeczy, które nie tylko zajmą ich podczas wykonywania tych rzecz, ale także później do zabawy nimi link
Podsumowanie marca

kwietnia 04, 2020

Podsumowanie marca

Marzec był chyba najtrudniejszym i najdziwniejszym miesiącem jaki dane mi było przeżyć. Nagle cały świat stanął w miejscu, a wszystko, co znane, kochane, ale chyba na co dzień niedoceniane, stało się nieosiągalne. Wyjście do parku, spotkanie z koleżanką na kawie, odwiedzenie dziadków, rodziców, wszystko to, co składało się na codzienne życie musiało zostać wstrzymane. Nadzieja na lepsze jutro jednak nie umarła.
Pięknie ujął to papież Franciszek :
Dzisiaj, przed snem, pomyśl o dniu, w którym możemy znów wyjść na zewnątrz. Jak się znów spotkamy, a możliwość zrobienia zakupów z całą rodziną będzie się wydawać wakacjami. Pomyśl o czasie, kiedy kawa w barze, uściski, widok spacerujących za rękę ludzi, bieganina roześmianych dzieci, powrócą do naszego życia. Pomyśl o tym, że to co dzieje się teraz, będzie tylko wspomnieniem, a nasze normalne, zwyczajne życie będzie jak prezent – nieoczekiwany i piękny. I pokochamy wszystko, co dotąd wydawało się oczywiste. I będziemy wdzięczni za każdą sekundę. Kąpiel w morzu, wschody i zachody słońca, tosty, śmiech. Znowu będziemy się śmiać.
A to wszystko dzięki odwadze i sile każdego z nas.
Do zobaczenia wkrótce!
"Tu i teraz" Ewa Pirce

marca 29, 2020

"Tu i teraz" Ewa Pirce


Noelle nie potrafi odnaleźć się w życiu. Jej świat rozpadł się w dniu, w którym wszystko, co kochała, zostało jej brutalnie odebrane. Mimo że ma dopiero dwadzieścia pięć lat uważa, że już przegrała. Jedyne ukojenie znajduje w samookaleczaniu, a i to już jej nie wystarcza.
Jednak kiedy myśli, że już nic nigdy nie będzie dobrze, na jej drodze pojawia się on, Charlie.
Charlie dostrzega Noelle. Jako jedyny naprawdę ją widzi. Może dlatego, że sam przeżył podobną historię do tej, która dręczy ją. A może dlatego, że Noelle ma w sobie coś, co bardzo go pociąga.
Dwoje życiowych rozbitków, dwie trudne przeszłości, które być może połączą się w jedną przyszłość, chyba że zło znowu da o sobie znać.
Wodospad może wszystko zmyć i pozwolić zapomnieć o tym, co było. Jednak nie można bez końca stać pod strumieniem wody. Prawda?
Najnowsza książka Ewy Pirce zwróciła moją uwagę samym swoim opisem. Nie będę ukrywała, że lubię książki, które wywołuję w człowieku całą gamę emocji. Dzięki nim przeżywam swoiste katharsis, przejmując się kimś kogo nigdy nie spotkałam w rzeczywistości, a którego los tak bardzo mnie przejął. Opis powieści Ewy Pirce sugerował, że tak właśnie będzie. Niestety, nie do końca w moim przypadku tak było.
Gorący ziemniak, czy 5 sekund - co wybrać?

marca 25, 2020

Gorący ziemniak, czy 5 sekund - co wybrać?

W ostatnim czasie trafiły do nas dwie, bardzo podobne gry - Gorący ziemniak oraz 5 sekund. Obie opierają się na regule: podaj odpowiedź w jak najkrótszym czasie. Każda z nich ma swoje wady i zalety, które postaram się Wam w miarę obiektywnie przedstawić.

Gorący ziemniak

JAK GRAĆ:
Myśl, kojarz, rzucaj i pozbądź się Gorącego Ziemniaka zanim się sparzysz!
Rozłóż planszę na stole. Grę rozpoczyna najniższy z graczy biorąc pluszowego ziemniaka do ręki. Osoba siedząca po jego prawej stronie wyciągaj pierwszą kartę z talii i czyta na głos pytanie. Następnie energicznie kręci bączkiem lub uruchamia aplikację do odmierzania czasu dostępną do pobrania na smartfona. Ten, kto trzyma ziemniaka musi udzielić odpowiedzi na zadane pytanie. Po udzieleniu odpowiedzi jak najszybciej przekazujemy ziemniaka osobie po naszej lewej stronie (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) i ona również musi udzielić odpowiedzi na to samo pytanie. Ziemniak tak długo krąży pomiędzy graczami aż bączek odmierzający czas przestanie się kręcić lub aplikacja na telefonie pokaże stop. Wówczas osoba, która w tym momencie miała pluszowego ziemniaka w ręce spada o jedno pole na planszy.

Zawartość opakowania:
Plansza do gry – 1 szt.. Goracy Ziemniak – 1 szt. Karty Pytan – 165 szt. Pionki – 8 szt. Baczek – 1 szt. Instrukcja