Feminadomi.pl - książkoholiczka, podróżująca z dzieckiem matka, kobieta dbająca o zdrowie i urodę

sierpnia 23, 2026

Wypożyczalnia zagubionych marzeń - Kim Ho-Yeon

Nie wszyscy rodzą się zwycięzcami.

Ale każdy może mieć marzenie, które nada sens nawet przegranej.

Dla grupy zagubionych nastolatków Wypożyczalnia Wideo Don Kichot była czymś znacznie więcej niż miejscem spotkań – stała się azylem, w którym mogli po prostu być sobą. Prowadzący ją ekscentryczny pan Don uczył, że kino może stanowić klucz do zrozumienia świata, i uświadamiał im, że warto walczyć o marzenia – nawet jeśli to walka z wiatrakami.

Lata później Sol, zwolniona z dnia na dzień producentka telewizyjna, wraca do rodzinnego miasta i odkrywa, że wypożyczalnia została zamknięta, a jej właściciel zaginął bez śladu. Za namową dawnego przyjaciela bohaterka wyrusza na poszukiwanie człowieka, dzięki któremu pokochała kino. Kiedy poznaje kolejne fakty z jego życia, odkrywa, że to literacka fascynacja pana Dona może jej pomóc rozwiązać zagadkę…

Najnowsza książka Kim Ho-Yeona, autora „Nietuzinkowego sklepu całodobowego”, jest pełną nostalgii, czułości i pasji opowieścią o wielkich marzeniach, bolesnych upadkach oraz przyjaźniach, które rodzą się w najmniej oczywistych miejscach.

To historia dla wszystkich, którzy potrzebują odnaleźć w sobie Don Kichota – niepoprawnego marzyciela o wielkim sercu.

Są książki, które czyta się dla fabuły, a są takie, które czyta się dla emocji i klimatu. „Wypożyczalnia zagubionych marzeń” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

Już samo wydanie skradło moje serce — malowany grzbiet jest piękny i sprawia, że książka świetnie prezentuje się na półce 💙

Jak wiecie, mam już swoje lata. Doskonale pamiętam czasy wideo, kaset i wypożyczalni. Podczas lektury "Wypożyczalni..." wracałam myślami do dzieciństwa i czasów VHS. Pamiętam, jak uwielbiałam chodzić między regałami, oglądać okładki i wybierać bajki. To była mała przygoda, którą dziś wspominam z ogromnym sentymentem. Raz w tygodniu, najczęściej z tatą, wchodziliśmy do świata kaset i on wybierał film dla siebie i mamy, a ja z bratem bajkę.

🌸 Pamiętacie te czasy?

Do tych wspomnień przeniosła mnie fabuła zawarta w książce "Wypożyczalnia zagubionych marzeń" Historia opowiada o ludziach, którzy na różnych etapach życia trochę się pogubili, ale w niezwykłej wypożyczalni znajdują nie tylko filmy, lecz także wsparcie, nadzieję i odwagę do realizacji marzeń. Bohaterowie są bardzo ludzcy i autentyczni, a ich historie skłaniają do refleksji nad własnym życiem.

To ciepła, spokojna i wzruszająca opowieść o marzeniach, drugich szansach i o tym, że nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie. Po zamknięciu książki zostało mi przede wszystkim poczucie komfortu i tęsknota za trochę prostszymi czasami. 💛

🌸 Znacie tę książkę? 😊

sierpnia 17, 2026

Zwierzenia Arsène'a Lupina - Maurice Leblanc

Mam w swoim życiu trzech ulubionych detektywów:
Herculesa Poirota
Sherlocka Holmesa
I właśnie
Arsène'a Lupina 💛

Nic nie poradzę, że mam słabość do 'starszych panów' i to i kilkaset dekad. Zdecydowanie ich przygody są dla mnie ciekawsze i bardziej wciągające niż współczesnych detektywów. Klimat dawnego kryminału to czysty raj dla mej czytelniczej duszy.

Arsène Lupin – dżentelmen-włamywacz i mistrz intrygi – wprowadza czytelnika w świat sprytu, tajemnic i zaskakujących zwrotów akcji. To zuchwały złodziej balansujący na granicy prawa, a zarazem człowiek o szlachetnym sercu, gotowy karać nadużycia władzy. Każda opowieść to osobna, trzymająca w napięciu przygoda.

Pełne ironii i subtelnego humoru historie pozwalają zajrzeć w umysł Lupina i towarzyszyć mu w planowaniu kolejnych sprytnych wyczynów. Zbiór łączy literacką finezję z dynamiczną akcją, ukazując bohatera moralnie niejednoznacznego, lecz niezwykle fascynującego.

Po lekturze „Zwierzeń Arsène'a Lupina” jestem zachwycona. To, co podobało mi się najbardziej, to powrót do formuły krótkich historii – w moim odczuciu to strzał w dziesiątkę, zdecydowanie bardziej mi odpowiada niż jedna, ciągła fabuła z poprzednich części. Jest zabawnie, przygody są niezwykle wciągające, a całość idealnie utrzymuje klimat serii.

Jeśli szukacie lekkiej, inteligentnej rozrywki w dobrym stylu, koniecznie sięgnijcie po ten tytuł!

Po jakie kryminały najczęściej sięgacie?

Macie ulubionych bohaterów? 🙂

sierpnia 04, 2026

Agencja Perdido. Droga przez mrok - Victor Dixen

Wpis powstał we współpracy z nastoletnią czytelniczką, osobistą córką 💛

"Agencja Perdido. Droga przez mrok" to książka, która pozostawia po sobie mieszane uczucia. Z jednej strony mamy tu do czynienia z niezwykle intrygującym pomysłem wyjściowym, który przyciąga uwagę już od pierwszych stron, z drugiej zaś widzę problem z jego dobrą realizacją.

Bez wątpienia najmocniejszą stroną powieści jest świat przedstawiony, a konkretnie sam koncept Agencji. To właśnie on sprawia, że mimo licznych niedociągnięć, czytelnik czuje potrzebę sprawdzenia, co wydarzy się dalej. Całość dopełniają bardzo estetyczne ilustracje, które świetnie budują klimat i pozwalają lepiej wczuć się w mroczną, tajemniczą atmosferę wykreowaną w książce.

Niestety fabuła jest pełna dziur, które sprawiają, że lektura bywa frustrująca. Wiele działań bohaterów wydaje się naciąganych lub po prostu nieuzasadnionych, a zasady rządzące światem przedstawionym nie są dobrze wytłumaczone. Czytelnik często musi domyślać się „jak to działa”, co przy skomplikowanej fabule bywa nużące. Co do bohaterów, większość jest bez wyrazu. Ich losy budzą ciekawość, jednak często brakuje im głębi, przez co trudno w pełni zaangażować się w ich perypetie czy utożsamić się z ich wyborami. Moja ulubiona postać to Raven, mimo, że nie do końca rozumiem motywy jej działań.

Ostatecznie, mimo wszystkich niedociągnięć i frustracji związanych z niekonsekwencją świata czy samych postaci, książka posiada pewną magnetyczną siłę, która mimo swoich wad wzbudziła moją autentyczną ciekawość, przez co na pewno sięgnę po kolejny tom.

czerwca 04, 2026

Biżuteria łączy pokolenia, czyli Gerlinde w trzech odsłonach

Artykuł powstał we współpracy z marką Gerlinde

Maj jest moją ulubioną porą roku. To właśnie w tym miesiącu obchodzę urodziny (w tym roku okrągłe), a także - już po raz trzynasty - świętuję Dzień Mamy. W tym roku postanowiłam sama sobie sprawić przyjemność, w końcu taka okazja nie zdarza się często i kolejna powtórzy się dopiero za dziesięć lat. Postanowiłam jednak połączyć swoje świętowanie z dwiema najważniejszymi kobietami w moim życiu: kochaną mamą i ukochaną córką. W jaki sposób?

Oczywiście prezentu.

Trzy pokolenia. Trzy kobiety. Trzy różne gusta - Jeden sklep

GERLINDE.PL

Wybierając biżuterię dla mamy, która lubi przyciągającą spojrzenia elegancję, córki - nastolatki, o alternatywnej duszy, tworzącej własne ozdoby i dla siebie, stawiającej na minimalizm z nutką awangardy, nieźle się naszukałam. Na szczęście w Gerlinde znalazłam wszystko, czego potrzebowałam.

To jedna z tych marek, które trudno zamknąć w jednej grupie wiekowej. Delikatne naszyjniki, minimalistyczne kolczyki czy klasyczne bransoletki równie dobrze odnajdują się w stylizacjach młodszych kobiet, jak i tych, które od lat stawiają na spokojną, niewymuszoną elegancję. Jednocześnie w ofercie znajdziemy dodatki, które trafiają w gusta młodego pokolenia, dla którego biżuteria jest czymś więcej niż tylko modnym akcentem.

Biżuteria dla każdej z nas

Przeglądając ofertę Gerlinde, szybko zauważyłam, że marka nie próbuje narzucać jednego stylu. Wręcz przeciwnie – daje możliwość wyrażenia własnej osobowości.

Dla mojej mamy wybrałam biżuterię, która podkreśla jej zamiłowanie do klasyki. To kobieta, która wierzy, że elegancja nigdy nie wychodzi z mody. Lubi dodatki, które są widoczne, ale jednocześnie gustowne i ponadczasowe. Dodatkowo wybrałam model, który ma znaczenie symboliczne - trzy serduszka, jej trójka dzieci, w tym ja.

Moja córka zwróciła uwagę na zupełnie inne modele. Jej wybory były bardziej odważne, nieco artystyczne, a czasem nawet zaskakujące. I właśnie to było piękne – mogła znaleźć coś, co pasuje do jej indywidualnego stylu, nie rezygnując z jakości wykonania.

Ja natomiast szukałam biżuterii, którą mogłabym nosić zarówno na co dzień, jak i podczas bardziej wyjątkowych okazji. Takiej, która będzie pięknym dopełnieniem każdej stylizacji.

Co nas połączyło?

Choć każda z nas wybrała coś innego, podczas wspólnych zakupów zauważyłam pewną prawidłowość. Niezależnie od wieku czy upodobań, wszystkie zwracamy uwagę na podobne rzeczy: estetykę, jakość i detale. To właśnie te elementy sprawiają, że biżuteria przestaje być zwykłym dodatkiem. Staje się częścią wspomnień, symbolem ważnych chwil i małych codziennych przyjemności. Być może dlatego tak wiele kobiet przechowuje swoje ulubione kolczyki czy naszyjniki przez lata. Nie dlatego, że są modne, ale dlatego, że wiążą się z konkretnymi emocjami.

Gerlinde łączy pokolenia

Marka Gerlinde powstała jako rodzinna firma i być może właśnie dlatego tak dobrze rozumie kobiety na różnych etapach życia. W jej kolekcjach można znaleźć zarówno subtelną klasykę, jak i nowoczesne wzory odpowiadające współczesnym trendom. Dzięki temu każda z nas – mama, córka i ja – mogła znaleźć coś dla siebie, nie idąc na kompromisy. I choć nasze style są zupełnie różne, dziś każda z nas nosi biżuterię z tego samego miejsca. To drobiazg, ale bardzo symboliczny. Bo czasem to właśnie małe rzeczy przypominają nam o tym, co naprawdę ważne – o więziach, które łączą pokolenia.

Tegoroczny maj z pewnością zapamiętam nie tylko jako miesiąc okrągłych urodzin, ale także jako czas wyjątkowego, kobiecego świętowania w najlepszym towarzystwie.

maja 20, 2026

Mała kwiaciarnia w Tokio - Yukihisa Yamamoto

Kikuko jest wyczerpana swoją pracą i decyduje się odejść z firmy. Tajemnicze spotkanie sprawia, że trafia na staż do Kwiaciarni Kawarazaki. Tam poznaje Maritę, ciepłą, choć tajemniczą florystkę, i zespół jej wyjątkowych współpracowników, którzy zapraszają dziewczynę do świata kwiatów.

Wszystkie bukiety, które komponuje Kikuko, skrywają w sobie poruszające historie. Od pełnej gracji magnolii symbolizującej nadzieję, przez elegancką mimozę będącą wyznaniem sekretnej miłości, aż po kwiaty wiśni niosące prośbę „nie zapomnij o mnie” – każdy rozdział to opowieść, która splata się z innymi niczym kolorowe kwiaty w misternych kompozycjach.

Ucząc się języka kwiatów, Kikuko zaczyna rozumieć emocje klientów odwiedzających kwiaciarnię – jedni szukają radości, inni próbują poradzić sobie ze smutkiem i bólem.

Dzięki tym spotkaniom zagubiona i niepewna siebie Kikuko na nowo odkrywa własne marzenia i drobne przyjemności, które – przeżywane z przyjaciółmi – sprawiają, że życie nabiera kolorów. A pomiędzy dostawami kwiatów czai się uczucie, wypowiedziane bukietem czerwonych goździków…

Takie książki to balsam na duszę po trudnym dniu. Wiem co mówię bo ostatnio moje drugie imię (choć w zasadzie to może i pierwsze ;)) brzmi Irytacja ;) W ramach ratowania resztek zdrowia psychicznego sięgałam wieczorami po książkę, która była jak balsamik na suchą skórę ;) Mowa o „Małej kwiaciarni w Tokio” Yukihisy Yamamoto. Jeśli tak jak ja szukacie teraz w literaturze absolutnego ukojenia i zwolnienia tempa, koniecznie po nią sięgnijcie!

Główna bohaterka, Kikuko, rzuca toksyczną pracę w korporacji, zbiegiem okoliczności a może dzięki przeznaczeniu trafia do kameralnej kwiaciarni. To tam, wśród pięknych kwiatów, uczy się nie tylko florystyki, ale przede wszystkim na nowo odkrywa samą siebie. Książka składa się z ośmiu rozdziałów i każdy z nich to osobna opowieść o kliencie, który trafia do kwiaciarni, oraz o ukrytym języku kwiatów.

W tej historii absolutnie zachwycił mnie jej niesamowity klimat, który dosłownie pachnie Japonią, spokojem i piękną celebracją codzienności. To przepiękny pokaz tego, jak drobne gesty mogą leczyć wielkie rany, a wplecenie symboliki roślin w trudne, ludzkie losy okazało się strzałem w dziesiątkę. Do tego dochodzi życiowy autentyzm, bo przecież kto z nas nie czuł się kiedyś zagubiony, przytłoczony obowiązkami i potwornie zmęczony 'dorosłością' tak jak główna bohaterka. Z kronikarskiego obowiązku muszę wspomnieć, że jeśli szukacie dynamicznych zwrotów akcji i emocjonalnego rollercoastera, to zdecydowanie nie ten adres, ponieważ fabuła płynie tu leniwie, a momentami bywa wręcz idealistyczna i baśniowa. I mi w to graj. Poznawanie znaczenia kwiatów, opisy symboliki roślin, połączenie ludzkich losów ze znaczeniem konkretnych bukietów dodaje historii magii i głębi.

Książka bogata jest również w smaczki dotyczące japońskiej codzienności, tradycji oraz świąt, co dla mnie było bardzo ciekawe i wciągające. Przenoszenie się choć na krótką chwilę do małej kwiaciarni w Tokio było dla mnie bardzo relaksujące. Może ta książka nie zmieni Waszego światopoglądu, nie zaskoczy zwrotem akcji, ale z pewnością otuli Wasze serce i przypomni – zwłaszcza w momentach, gdy macie ochotę rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady – że czasem warto się zatrzymać.

Czytaliście już tę pozycję, a może macie na półce inne powieści, które tak idealnie koją nerwy?

maja 17, 2026

Chłód - Weronika Mathia

W mroźną zimę, która spowija miasteczko, kłamstwa są jak cienka warstwa lodu – wystarczy jedno pęknięcie, by odsłonić to, co miało nigdy nie wypłynąć na powierzchnię.

Szymon, skazany przed laty za brutalne morderstwo przyjaciela, opuszcza więzienie i wraca do rodziny, próbując odzyskać normalność. Ale przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć – jego wnuk Patryk zostaje znaleziony martwy, a stare sprawy budzą się do życia. Ci, którzy wiedzą o wydarzeniach sprzed lat, milczą, jakby każde słowo miało skruszyć cienki lód pod ich stopami.

Karolina Rawa, technik kryminalistyczna, rozpoczyna prywatne śledztwo, kiedy odkrywa, że także jej rodzina utkwiła w lodowatej sieci sekretów…

W świecie, gdzie każdy ma mroczną tajemnicę, jedno pytanie ma szczególne znaczenie:

Gdzie przebiega cienka granica przebaczenia?

Chłód to opowieść o przeszłości, która nie zamarza. O prawdzie jak ciemna woda pod lodem. I o tym, że czasem najgroźniejsze jest to, co wszyscy starają się ukryć – nawet przed najbliższymi.

Na trzy przeczytane w ostatnim czasie thrillery ten był najlepszy, mimo minusów, albo po prostu mojego czepialstwa, polecam sięgnąć, choć pewnie za parę dni zapomnę o co w nim w ogóle chodziło🙈

"Chłód" to książka, która wyróżnia się przede wszystkim klimatem, ale niekoniecznie tempem czy dynamiką fabuły. Już od pierwszych stron czuć specyficzną, „zimną” atmosferę – trochę duszną, trochę niepokojącą. Fabuła jest prowadzona dwutorowo, teraźniejszość przeplata się z przeszłością, jedno wynikające z drugiego i bohaterów, którzy już dorośli i mają własne dzieci. A te dzieci chcą rozwiązać tajemnice przeszłości...

Opisy fabuły toczącej się w przeszłości dużo lepsze niż te współczesne. Miały klimat. Miały w sobie ten tytułowy chłód. Teraźniejszość przerażała nieudolnością policyjnego śledztwa, nagromadzeniem wątków, tajemnic itp. Zdecydowanie lepiej było mi czytać o tym co było, niż o tym co aktualnie się dzieje.

Sama historia kryminalna, na której opierała się cała książka została przez autorkę stworzona bardzo zgrabnie. Weronika Mathia skłania czytelnika do ciągłego analizowania i typowania zarówno motywu jak i sprawcy.

Podobało mi się, że autorka stawia na emocje, napięcia między bohaterami i stopniowe odkrywanie tajemnic. Dzięki temu historia wydaje się bardziej realistyczna, ale jednocześnie momentami miałam wrażenie, że wszystko toczy się zbyt wolno. Są w książce fragmenty, które budują nastrój, ale niekoniecznie popychają fabułę do przodu. Czasem wręcz ja stopują, przez co czułam chęć przekartkowywania.

Jeśli chodzi o postacie, są raczej stonowane, niejednoznaczne, ale niestety nie zapadają w pamięć.

Mimo minusów odebrałem "Chłód" jako solidny thriller psychologiczny, który bardziej działa klimatem niż akcją. To raczej propozycja dla osób lubiących spokojniejsze, bardziej refleksyjne historie niż dla tych, którzy oczekują ciągłego napięcia i spektakularnych zwrotów akcji. Nie jest to Fitzek ani Carrisi, ale na weekendowe wieczory polecam, bo to solidna dawka rozrywki.

kwietnia 06, 2026

Trucicielki. Kronika kobiecych zbrodni - od antyku po współczesność - Gerard Morel

"Trucicielki. Kronika kobiecych zbrodni - od antyku po współczesność" autorstwa francuskiego eseisty i historyka - Gérarda Morela.

To portrety trzynastu prawdziwych postaci - od przebiegłej Agrypiny, matki Nerona, przez bezwzględną Katarzynę Medycejską i nieuchwytną markizę de Brinvilliers, aż po tajemniczą Marie Besnard, oskarżaną o uśmiercenie kilkunastu osób.

Ta książka łączy pasję historyczną z klimatem powieści kryminalnej i psychologiczną głębią portretów. Jest porywająca, sugestywna i pełna detali, które wciągają niczym najlepszy thriller. Obowiązkowa lektura dla miłośników historii, true crime i silnych kobiecych postaci, które walczyły o władzę, bezpieczeństwo i niezależność w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

W tym roku, a mamy koniec marca, podjęłam tylko 1 współpracę i dotyczyła ona tej właśnie książki. Jak tylko zobaczyłam opis, wiedziałam, że to coś dla mnie. Fakty, kobiety, historia, czy coś mogło pójść nie tak?

"Trucicielki. Kronika kobiecych zbrodni" okazała się strzałem w 10💛

Autor z niezwykłą lekkością i reporterską precyzją prowadzi nas przez epoki, odsłaniając mroczny świat trucizn i kobiet, które zamiast siły wybierały podstęp, na dodatek ich motywacje bywały mało szlachetnie ;)

Na kartach książki pojawiają się postacie tak fascynujące jak Agrypina (matka Nerona), Marie-Madeleine d'Aubray, Helena Jegado czy Giulia Tofana. Nie znacie ich? I to jest właśnie najlepsze, bo te kobiety, owiane legendą, niejednoznacznie złe, mają niezwykle interesującą historią, która wciąga jak najlepsze true-crime. Autor przekazuje nam ich historię, tło historyczne i kreśli ich sylwetki, które okazują się niezwykle charakterne, pomimo czasów, w których żyły, (a może właśnie dzięki nim), no i oczywiście skuteczne ;) Morel nie sprowadza ich do roli potworów – pokazuje je w kontekście czasów, motywacji i ograniczeń, z którymi się mierzyły. A co najlepsze, czuć na kartkach książki jego własną ciekawość tymi kobietami, co sprawia, że ta książka naprawdę wciąga.

To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie same zbrodnie, ale chłodna kalkulacja i psychologiczna głębia tych historii, czytając, czułam fascynację, tymi kobietami.

To nie jest zwykła kronika zbrodni – to historia pisana trucizną; pełna emocji i refleksji. Na pewno warto po nią sięgnąć💛

marca 22, 2026

Pamiętnik mojej siostry - Loreth Anne White

Nic nie jest pogrzebane na zawsze.

Gdy pod kaplicą w górach zostają znalezione ludzkie szczątki, nikt nie jest gotowy na to, aby poznać prawdę. Dowody zbrodni sugerują, że odkrycie to może być powiązane z trwającą od dziesięcioleci sprawą zaginionej Annalise Jansen. Detektyw wydziału zabójstw Jane Munro ma nadzieję, że rozwiązanie tej zagadki przyniesie rodzinie dziewczyny długo wyczekiwaną ulgę.

Tymczasem grupa przyjaciół jest coraz bardziej przerażona, że w końcu wyjdzie na jaw ich straszliwa przysięga złożona pewnej ponurej nocy ponad czterdzieści lat temu. Czy któreś z nich się złamie? Czy zwrócą się przeciwko sobie?

Zaginiona dziewczyna. Złowroga przysięga. I jeden błąd, który będzie kosztował wszystko.

„Pamiętnik mojej siostry” to thriller psychologiczny, który łączy śledztwo w sprawie starego zaginięcia z dramatem kilku osób, których życiorysy splata tajemnica sprzed dekad. Książka rozpoczyna się od mocnego, intrygującego motywu: pod kaplicą w górach odnalezione zostają ludzkie szczątki, co prowadzi do ponownego otwarcia sprawy zaginionej przed laty dziewczyny, Annalise Jansen.

Bohaterowie to grupa przyjaciół, których drogi życiowe, wspólna tajemnica, doprowadziły do różnych sposób poradzenia sobie z nią. Po latach milczenia, po odnalezieniu zwłok, ich pakt zaczyna się kruszyć, a na powierzchnię wychodzić kolejne sekrety.

Autorka świetnie łączy dwa teraźniejszość śledztwa i dawne zdarzenia, co pozwala nam obserwować, jak przeszłość rzutuje na życie bohaterów i ich decyzje.

Początkowo trudno było mi się wbić w przedstawioną historię, nie wciągała, nudziła, miałam wrażenie, że czytam kolejny raz przewidywalny, schematyczny thriller. Na szczęście z biegiem kartek opowiadana historia zaczynała mnie wciągać, czułam, że kryje się za nią coś więcej niż to co na pierwszy rzut było widać. Podobała mi się narracja z perspektywy różnych osób, uważam, ze ten zabieg bardziej angażuje i powoduje, że powieść staje się ciekawsza.

Największe wrażenie zrobiło na mnie zakończenie - absolutny plot twist, które się nie spodziewałam. Ten finał sprawił, że przypomniałam sobie za co kocham thrillery - za nieprzewidywalność. Mimo powolnego rozpoczęcia, bardzo polecam.

marca 14, 2026

Highline Warsaw - zimowa wizyta

Końcem stycznia, przy okazji jednodniowej wizyty w Warszawie postanowiłam zobaczyć Highline Warsaw, czyli najwyżej położony taras widokowy w Unii Europejskiej, zlokalizowany na 53 piętrze Varso Tower, 230 metrów nad ziemią. Wraz z iglicą cały budynek mierzy 310 metrów.

Na taras wjeżdża się dedykowanymi windami, które są jednymi z najszybszych w Polsce... I to było ciekawe doświadczenie, cała reszta to niestety KLAPA.

Dlaczego❓️

Szyby na tarasie były oszronione tak, że nie było widać absolutnie nic, a pod nogami lodowisko (na plus: panie szybko zaczęły posypywać solą 👏).

I teraz mam zagwostke. Budynek nowoczesny, na który wydano kupę kasy, a nie ma na środki, które by zabezpieczyły szyby w zimie? Jeżeli nie [w co trudno mi uwierzyć] to bilety powinny być sprzedawane w mniejszej kwocie, niż w pozostałe miesiące. Również nie rozumiem dlaczego, skoro można korzystać zimą z atrakcji, to nie ma zimowej kawiarenki na zewnątrz. Sama kawiarnia ma ogród letni, więc dołożenie zadaszenia, palników ciepła raczej nie jest wygórowane finasowo.

Przejdźmy do wnętrza, do którego prowadzi lustrzano - chmurowy korytarz, bardzo fajny do zdjęć 👍 ale potem jest gorzej.

Ś
ciana Warszawska - wizerunki znanych Polaków na ścianach wyglądają jak dzieło AI. Nikt tam nie jest do siebie podobny, ale sala zamknięta, spoko, znowu na plus, było widać panoramę Warszawy, ale to jeszcze nie jest najwyższy punkt (to jest 49 piętro), tam gdzie jest taras (53 piętro).

Sam wjazd na górę dla dwóch osób 90zl. Na najwyższym piętrze, tam gdzie taras widokowy jest

⬇️

☕ Kawiarnia

Ceny raczej z kategorii „premium”, na dodatek moje krzesło, na którym chciałam usiąść musiałam wymienić bo było brudne🤦‍♀️

2 kawy i 1 ciastko to był koszt prawie 100zl. Do rachunku doliczana jest opłata serwisowa 10%, czego również nie rozumiem i bardzo mnie to irytuje🤷‍♀️

Na plus widok z damskiej toalety 😉

💭 Wniosek:
Pewnie latem robi wrażenie, ale zimą…

zdecydowanie NIE POLECAM.

marca 01, 2026

Wszystko nie tak i Wszystko od początku - Kasia Keller

„Wszystko od początku” i „Wszystko nie tak” Kasi Keller to poruszająca seria o ósmoklasistach mierzących się z trudną codziennością.

Zojka, jak tysiące nastolatków, chciała tylko poczuć się ważna – dla rodziców, przyjaciół, dla świata. Zamiast tego jej życie rozsypuje się na milion kawałków. Na domiar złego, przez jedno zdjęcie, dziewczyna staje się ofiarą internetowego linczu. Celem bezlitosnych komentarzy i drwin. Czy Zojce uda się znaleźć to, o co w świecie lajków i filtrów jest ogromnie trudno – zrozumienie i wsparcie?

Ta historia to nie bajka. To lustro. Dla nastolatków, którzy czują się niewidzialni. Dla dorosłych, którzy nie słyszą. Dla przyjaciół, którzy odwracają wzrok. To współczesna opowieść o samotności, rozczarowaniu, gniewie, ale i sile. Mocna, wciągająca, poruszająca i boleśnie prawdziwa.

Pamiętaj – hejt można zatrzymać. Ale tylko wtedy, gdy nie jesteś wobec niego obojętny.

Gina codziennie próbuje zasłużyć na odrobinę uwagi matki. Zojka chciałaby uwierzyć, że rozwód rodziców nie zmienia ich uczuć do dziecka. Lexa nadmierną atencją wśród rówieśników wypełnia pustkę, której nawet nie jest świadoma. Kajtek uczy się akceptować życie, na które nie ma wpływu.

Ta książka to opowieść o nastolatkach, jakich codziennie mijamy na ulicy. Każdy z nich chciałby poczuć się ważny, akceptowany, dostrzeżony. Ale zamiast tego ich życie, pełne cichych dramatów, niespełnionych oczekiwań i pytań bez odpowiedzi, coraz bardziej wymyka się spod kontroli.

To historia dla nastolatków i dla rodziców o dorastaniu z ciężarem cudzych i własnych błędów. O życiu posklejanym z własnych i cudzych decyzji. O samotności w świecie pełnym ludzi. Mocna, poruszająca, autentyczna.

Pierwsza część porusza tematy życiowych zmian: rozwód rodziców, nowa szkoła, samotność, hejt. Druga z kolei opowiada o dorastaniu u boku matki alkoholiczki. Tematy w obu książkach zostały pokazane w sposób mądry, wyważony i bardzo autentyczny.

❕️Ola: Moim zdaniem problemy w obu częściach zostały poruszone w sposób wyważony i odpowiedzialny, bez przesadnego dramatyzowania, ale też bez bagatelizowania problemów. Książki skłaniają do refleksji i pokazują, że nawet w trudnych sytuacjach nie jest się całkiem samym.

Obie części serii bardzo mi się podobały – są dobrze napisane, wciągające i autentyczne. Szczególnie polubiłam główną bohaterkę, która jest postacią wiarygodną, z którą łatwo się utożsamić, a jej emocje i reakcje wydają się bardzo prawdziwe.

Polecam każdej nastoletniej fance polskich obyczajówek!

Ale to nie wszystko, seria książek Kasi Keller otrzymała nagrodę główną w XXIV edycji Konkursu „Świat Przyjazny Dziecku”.

🌸Od siebie dodam jeszcze, że już w lutym pojawi się 3 tom "Wszystko na niby". Książki prezentują się pięknie, są w twardych okładkach, z ładną grafiką, a poruszane problemy i tło obyczajowe zostały skrojone na miarę polskich nastolatków🌸

stycznia 29, 2026

Tajemniczy Pan Nakamoto. Kim jest genialny twórca kryptowaluty?

NAJWIĘKSZA NIEROZWIĄZANA ZAGADKA NASZYCH CZASÓW

Sądowe pozwy, pościgi samochodowe, groźby śmierci.

Oddział SWAT, samobójstwo i zbiegły handlarz bronią.

Bunkier przeciwatomowy w Europie, zamrożone ciała na pustyni w Arizonie i brytyjski szpieg w torbie turystycznej.

We wciągającym śledztwie Benjamina Wallace’a nie brak adrenaliny. Pytanie: kim jest Satoshi Nakamoto, twórca bitcoinów, rozpala wyobraźnię. Gdyby tylko wyszedł z cienia, zyskałby sławę i bajeczny majątek – w portfelu zgromadził 1,1 miliona BTC, czyli prawie 450 miliardów złotych!

DLACZEGO SIĘ UKRYWA?

Wallace przedstawia wyniki piętnastoletniego śledztwa mającego ustalić tożsamość człowieka, który zrewolucjonizował myślenie o pieniądzu. Czy rozwikłanie tej zagadki wstrząsnęłoby światowymi rynkami?

Nakamoto jest jak Dawid, który wymierzył procę w Goliata – banki i rządy.

Uwielbiam czytać o nietuzinkowych postaciach. Fascynują mnie ludzie kreatywni, którzy nie tylko wpadają na nieprawdopodobne pomysły, lecz potrafią je też wprowadzić w życie i odnieść sukces.

Taką postacią jest dla mnie Satoshi Nakamoto. Benjamin Wallace, postanowił przeprowadzić śledztwo i odkryć przed nami kim jest twórca bitcoinow. Autor prowadzi śledztwo niczym detektyw, przemierzając kraje, spotykając podejrzanych, analizując dowody i tropy, a przy tym odkrywa wizjonerów, outsiderów, cyberpunków, którzy marzyli o finansowej rewolucji.

Styl autora jest bardzo przystępny: choć temat może wydawać się zbyt skomplikowany [techniczny], Wallace nie zanudza suchymi faktami. Zamiast tego snuje narrację z reportażową pasją tak, że całość czyta się jak trzymającą w napięciu powieść sensacyjną.

"Tajemniczy pan Nakamoto” to lektura, która nie tylko dostarcza wiedzy, ale dostarcza emocji. To opowieść o ludziach, którzy mieli odwagę marzyć o czymś zupełnie nowym i zmieniać świat na swój sposób. Wallace pisze z lekkością, ale nigdy nie lekceważy powagi tematu i chociaż twarz Satoshi Nakamoto nadal nie ma ludzkich rysów to podróż do jego świata była fascynująca.

A o kim ciekawym Wy ostatnio czytaliście? 🙂

stycznia 13, 2026

Alter - Marcel Moss

Pewnego pięknego wieczoru zasiadłam na swoim ulubionym fotelu. Na stoliczku czekał przygotowany napar czarnej herbaty z cytryną i imbirem, a w ręku miałam książkę, którą wielu uznało za najlepszą w dorobku pisarza. "Alter" Marcela Mossa przyciągnął mnie pozytywnymi opiniami oraz ciekawą okładką. I aż do ostatniej strony był to jedyny pozytywny aspekt tej powieści...

Książka zaczyna się od poznania bohatera, który nie wie gdzie jest i co robił, ale wie, że robił coś złego bo zdarza mu się to cyklicznie i UWAGA - do tej pory nic z tym nie zrobił. Gubi świadomość raz na tydzień, ale nie wpadł na pomysł by się temu bliżej przyjrzeć., pójść do lekarza, psychiatry, dać się związać/zamknąć w domu Nic to, że po tych 'atakach' dowiaduje się o popełnionych w tym czasie morderstwach. Mówi się trudno i żyje się dalej ;) W końcu, akurat wtedy gdy zaczyna się ta powieść, próbował coś ze sobą zrobić otóż... próbował się upić, przecież każdy rozsądny człowiek, gdy podejrzewa się o mordowanie to aby temu zaprzestać, upija się - logiczne ;) Nie będę zdradzała dalszych losów tego poranka, chociaż rozmowa z wielokrotnie zgwałconą (przez niego) kobietą jest tak denna, co niestety pokazuje, że psychologia postaci leży i płacze.

Niestety Ten niewielki fragment powieści bardzo dobrze reprezentuje całą powieść.

Logika - brak

Psychologia postaci - brak

Dialogi - sztuczne

Fabuła - brutalna, bez napięcia. Miejscami duszną i pełna seryjnych morderców skorelowanych w 1 ciele i tu jest problem, bo od początku znamy sprawcę.

Zakończenie z lekkim plot twistem, ale takim na siłę, żeby się coś jeszcze zadziało.

Wspomnijmy jeszcze o stróżach prawach, Malwinie o 2 nazwiskach i Błażejowi, których relację można streścić w 1 zdaniu: od nienawiści do 'miłości' tylko 1 (króciutki) krok.

"Alter" Marcela Mossa to dla mnie jedno z większych rozczarowań wśród thrillerów ostatnich lat. Choć książka ma ciekawy punkt wyjścia, jej realizacja jest pełna chaosu i niewykorzystanego potencjału. Bohaterowie wypadają mało wiarygodnie i sztucznie.

Jednym zdaniem? Ciekawy pomysł źle zrealizowany.

grudnia 26, 2025

Tydzień w Białymstoku: atrakcje dla rodziców i dzieci

Białystok z rodziną – czy warto?

Uwielbiamy podróże po Polsce. Od lat, zamiast wyjeżdżać za granicę, odkrywamy kolejne miasta, regiony i zakątki naszego kraju. Tym razem postawiliśmy na Podlasie i jego stolicę – Białystok 💛

Czy było warto? Zdecydowanie tak! 😃

Miasto okazało się przepiękne – czyste, ukwiecone, pełne zieleni i atrakcji. Do tego ma niezwykle ciekawą, wielokulturową historię, a dzięki swojemu położeniu stanowi świetną bazę wypadową do dalszego odkrywania Podlasia. Można przyjechać tu na weekend albo na kilka dni – gwarantuję, że w każdy z nich znajdzie się coś do zobaczenia i przeżycia.

Pierwsze kroki w Białymstoku

polecam zacząć od wizyty w Informacji Turystycznej. My trafiliśmy na przemiłego pana, który dokładnie opowiedział, co i kiedy warto zwiedzić, a do tego wyposażył nas w mapki i informatory – naprawdę przydatne!

Muzea i zabytki – darmowe zwiedzanie

Co ciekawe, codziennie w Białymstoku któreś z muzeów można zwiedzać za darmo. My wybraliśmy kilka miejsc, które szczególnie polecamy:

🤍 Zamek Branickich – dziś siedziba Uniwersytetu Medycznego
🤍 Muzeum Wojska (@muzeumwojskabialystok)
🤍 Muzeum Pamięci Sybiru (@sybirmemorialmuseum)
🤍 Muzeum Historyczne (@muzeum.historyczne.bialystok)
🤍 Cerkiew św. Mikołaja
🤍 Katedra Wniebowzięcia NMP oraz Kościół św. Rocha
🤍 Opera i Filharmonia Podlaska (@opera_i_filharmonia_podlaska)

Smaki Podlasia i nie tylko

Podróże nieodłącznie kojarzą się z jedzeniem 😍 W Białymstoku skosztowaliśmy tradycyjnych podlaskich dań, takich jak kartacze i babka ziemniaczana w @zapiecek_podlaskie_jadlo.

Ale nie zabrakło też kulinarnych niespodzianek – po raz pierwszy spróbowałam… ramenu w @ramnbase!

Białystok dla dzieci i rodzin

Jeśli ktoś myśli, że Białystok to tylko muzea i kościoły – to muszę zdementować ❌ Nudno nie będzie, i to nawet w rodzinnym wydaniu 😉

🎭 Muzeum Iluzji (@muzeumiluzji.bialystok) – świetna zabawa i dla dzieci, i dla dorosłych.
🐻 Mini ZOO – całkowicie bezpłatne, a największą atrakcją były niesamowicie żywotne niedźwiedzie.
🎨 Murale – warto je podziwiać, choćby z okien autobusu turystycznego.
🛝 Place zabaw – tak, rodzice też mogą się na nich dobrze bawić 😁

Hotel z atrakcjami

Zatrzymaliśmy się w @golebiewskibialystok i był to świetny wybór. Codziennie odbywały się tam animacje dla dzieci, a na gości czekały dodatkowe atrakcje: basen, sauny, jacuzzi, grota solna czy kriokomora. Nawet w deszczowe dni nuda nam nie groziła! 🌧️

Wypad za miasto – Supraśl

Zaledwie pół godziny autobusem od Białegostoku znajduje się Supraśl – urokliwe miasteczko, które koniecznie trzeba odwiedzić. Można tam:

zwiedzić Muzeum Ikon,
zobaczyć zespół cerkiewno-klasztorny,
a w ciepłe dni wybrać się na spływ kajakowy.

Podsumowanie

Białystok totalnie nas oczarował – pięknem, spokojem, zielenią i masą atrakcji. To świetny kierunek zarówno na rodzinny weekend, jak i na dłuższy urlop. A dzięki bliskości Supraśla i innych podlaskich perełek, można tu spędzić naprawdę aktywne i różnorodne wakacje.